سازمان تجارت جهانی و سیاستهای جدید
سازمان تجارت جهانی و سیاستهای جدید
سازمان تجارت جهانی و سیاستهای جدید برای ارتباطات راه دور و رسانههای جدید
تعدادی از موافقتنامههای سازمان تجارت جهانی، ارتباطات راه دور و سرویسهای اطلاعاتی را پوشش دادهاند. این موافقتها که گاهی گفته میشد اساس یک نظام حکومتی جدید رادیکال است تضمین کردهاند که کشورها نمیتوانند این مرحله را نقض کنند و در آینده رقابت و خصوصیسازی در رابطه با نقشهای سازمان تجارت جهانی پیشرفت کنند. این سازمان بر ارتباطات راه دور و رسانههای جدید، موافقتنامه 1994 برای افزایش خدمات، توافق 1996 سنگاپور برای برداشتن مالیاتها از فنآوریهای ارتباطی راه دور، توافقنامه پایه ارتباطات راه دور 1997 و ایجاد یک قدرت تجارت الکترونیکی جهانی
- خصوصیٍسازی
- رقابت تحت نظارت
- تطبیق سیاستهای نوین برای رسانههای جدید.
سازمان تجارت جهانی و خصوصیٍسازی
در خلال سالهای 1984 تا 1990 میلادی 110 شرکت ارتباطات راه دور خصوصی شدند. تعدادی از اینها مثل بریتیش تلهکام به طور کامل و برخی دیگر نظیر مالیزیا تلهکام و سنگاپور تلهکام قسمتی از شرکت خود را به بخش خصوصی واگذار کردند.
با این حال میتوان گفت در انتهای سال 1999 فقط 3 درصد از مردم جهان به اینترنت دسترسی داشتند. به عبارت دیگر در 23 کشور اتصال به اینترنت نبود و در 58 کشور دیگر کمتر از 1000 کاربر اینترنت وجود داشت. در قیاسی کلی 45 درصد کل کاربران اینترنت مقیم امریکای شمالی، 35 درصد در اروپا و 11 درصد در ژاپن بودند.
البته توافقنامههای سازمان تجارت جهانی کشورها را به تعهد در مقابل خصوصیٍسازی و قبول سرمایهگذاران خارجی مجبور نمیکند، اگرچه فشار بزرگی برای پذیرش این تعهد وجود دارد.
بسیاری از کشورها این فعالیت را به وسعت ایالات متحده انجام ندادهاند. کشورهای امریکای لاتین بزرگترین مراحل رفع محدودیتهای سرمایهگذاریهای خارجی را توسط یک دست کردن گرایشهای موجود انجام دادند.
در آرژانتین، غنا، مکزیک و آفریقای جنوبی عاملان خصوصیٍسازی ارتباطات راه دور با تأکید بر نصب 225 هزار تا 5ر2 میلیون اشتراک جدید در طی 5 سال خصوصی شدند.
این اقدامات با گسترش طراحیهای تنظیم شدهای همراه شد و بر انتقال از عقیده مقرراتزدایی در دهه 1980 به ایدهای که رژیمهای دولتی را ارکان اساسی تغییر سیاستهای ارتباطات دوربرد میدانست تأکید شد.
بنابراین سازمان تجارت جهانی «الگوی جدید دولتی»، یعنی سندی را که توسط 55 کشور امضا شده بود پذیرفت.
منبع: http://iranwsis.org